Clerc był celującym uczniem. Nauczył się rysować i składać teksty w zakładowej drukarni (zob. zecer, zecerstwo), jednak opanowanie mowy – języka słyszących – okazało się dla niego bardzo trudne. Zniechęcił się do tych prób ostatecznie, gdy spotkał się z brutalnością niecierpliwego nauczyciela (Abbe Margaron). W roku 1805 otrzymał stanowisko nauczyciela na okres próbny, a w następnym roku został zatrudniony na stałe z pensją ok. $200.
W marcu 1815 roku, po powrocie Napoleona z Elby (zob. 100 dni Napoleona), Sicard, Massieu i Clerc wyjechali z Paryża do Anglii. Przeprowadzali w Londynie wykłady i demonstracje metod nauczania niesłyszących, opracowanych w instytucie paryskim.
W lipcu jednym z zainteresowanych słuchaczy był Thomas Hopkins Gallaudet, Amerykanin z Hartford (Connecticut), który przyjechał do Europy, aby poznać możliwości edukacji głuchoniemych. Gallaudet zamierzał założyć w Hartford małą szkołę, aby pomóc głuchoniemej córeczce swoich sąsiadów, Alice Cogswell. Wcześniej czytał w Hartford książkę Sicarda pt. Theorie des Signes i próbował nauczyć Alice porozumiewania się z użyciem obrazków i liter języka migowego.