dziki chłopiec z Aveyron, deprywacja sensoryczna)., którzy poszukiwali kontaktów i spontanicznie tworzyli proste systemy migowego porozumiewania się. De L’Épée postanowił znaleźć język umożliwiający dotarcie do nich ze Słowem Bożym.

Pierwszymi uczennicami de L’Épéego były dwie głuche od urodzenia bliźniaczki, którymi opiekował się w Paryżu jeden z zaprzyjaźnionych księży (ojciec Vanin). De L’Épée udzielał im korepetycji, a gdy Vanin zmarł – przejął opiekę nad dziewczynkami (ok. 1760).

Korzystał z zestawu przekazywanych rękami umownych znaków (), zastępujących litery. Opierał się na instrukcjach opublikowanych przez hiszpańskiego pedagoga, Juana Pablo Boneta (1579–1633), pt. Reducción de las letras y arte para enseñar a hablar a los mudos (zob. Lengua de Signos, 1620). W tych latach istniał również język migowy opracowany przez Johna Bulwera, angielskiego lekarza i filozofa, autora m.in. prac Philocophus i The Deafe and Dumbe Man’s Friend (1648, podstawy BSL, zob. znaki BSL). Bonet i Bulwer uważali, że głuchych należy przede wszystkim uczyć „czytania z ust” i wymawiania głosekOliver Sacks (sugerujący raczej unikanie przymuszania głuchych do artykulacji) przytacza jednak również spektakularny przykład skuteczności tej metody. Jego utalentowana współpracownica, Lucy L.