– niesłysząca od dziecka – tak doskonale opanowała sztukę czytania z ust i mówienia (dzięki pracy z matką przez 12 lat), że trudno było zorientować się, że przestaje „słyszeć”, gdy nie widzi mówiącego (Zobaczyć głos, s.18).. Charles-Michel de L’Épée był przekonany, że jest błędem odbieranie osobom niesłyszącym ich naturalnego języka gestów (będącego podstawą kultury Głuchych).

Metody stosowane przez de L’Épéego krytykował inny paryski nauczyciel głuchych, Portugalczyk Jacob Pereira, który opracował alfabet palcowy (ucząc własnego głuchego syna). Metoda ta zyskała uznanie. Pereira potwierdził jej skuteczność w roku 1746. Jego uczniami byli m.in. syn , pochodzący z bardzo zamożnej rodziny d’Azy d’Étavigny (za roczną opłatą 3 tys. franków) oraz wybitnie uzdolniony Saboureux de Fontenay. O wysokiej społecznej pozycji Pereiry świadczy fakt, że został przedstawiony królowi. Szczegółów swojej metody nauczania nie ujawnił przed śmiercią (1780). Swoje metody zachowywał w tajemnicy również John Bulwer.

Publiczna szkoła dla głuchych thumb|150px|left|Maria Antonina w Tuileries (1792).