W 1896 został profesorem zwyczajnym, zaś w 1911 – zasłużonym profesorem zwyczajnymАНАСТАСИЙ.. W latach 1897–1905 był sekretarzem wydziału historyczno-filologicznego Uniwersytetu Kazańskiego, zaś od 1905 do 1909 – jego dziekanem. Od 1903 do 1908 redagował pismo „Uczenyje zapiski Kazanskogo uniwiersitieta”.
W 1896 Aleksandr Aleksandrow utworzył męską szkołę niedzielną i przez dziewięć lat nią kierował, faktycznie również sam finansował jej działalność. Przy szkole istniała jedyna w mieście bezpłatna biblioteka. Od maja 1909 do stycznia 1910 oraz od marca 1910 do sierpnia 1911 był p.o. rektora Uniwersytetu Kazańskiego.
Duchowny W kwietniu 1910 władze Kazańskiej Akademii Duchownej zaproponowały Aleksandrowowi objęcie nowo utworzonej katedry historii Cerkwi słowiańskich oraz Cerkwi rumuńskiej. Warunkiem przyjęcia stanowiska było złożenie wieczystych ślubów mniszych. Profesor uczynił to 7 lipca 1910 w Monasterze Raifskim, przed arcybiskupem kazańskim Jakubem. Przyjął imię zakonne Anastazy. Dzień później został wyświęcony na hierodiakona, a dwa dni później – na hieromnicha. Jeszcze w tym samym roku Świątobliwy Synod Rządzący nadał mu doktorat honoris causa w dziedzinie historii Cerkwi za całokształt prac. W 1910 został inspektorem Kazańskiej Akademii Duchownej, zaś w 1911 otrzymał godność archimandryty.