W tym też roku został przeniesiony na katedrę języków cerkiewnosłowiańskiego i rosyjskiego. W 1912 mianowano go rektorem Akademii.
4 marca 1912 w soborze Zwiastowania w Kazaniu został wyświęcony na biskupa czystopolskiego, wikariusza eparchii kazańskiej. W maju kolejnego roku został przeniesiony do eparchii petersburskiej, w której został III wikariuszem z tytułem biskupa jamburskiego oraz rektorem Petersburskiej Akademii Duchownej. Wielokrotnie służył w różnych cerkwiach Piotrogrodu i okolic. Był wielkim czcicielem Jana Kronsztadzkiego. Będąc wikariuszem eparchii petersburskiej odpowiadał za nauczanie religii w wyższych szkołach w mieście oraz nadzorował działanie cerkwi jednowierczych, jak również cerkwi zbudowanych dla Rosjan poza granicami Imperium Rosyjskiego (pozostawały one w jurysdykcji metropolity petersburskiego).
Był człowiekiem słabego zdrowia, które w Petersburgu jeszcze się pogorszyło. W czerwcu 1918, podczas uroczystości cerkiewnych z udziałem patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Tichona zachorował na zapalenie płuc i zmarł w końcu miesiąca w Szpitalu Marińskim. Jego pogrzeb w dniu 26 czerwca 1918 poprowadził metropolita piotrogrodzki Beniamin.