Pawieł Dmitrijewicz Dołgorukow, ros. Павел Дмитриевич Долгоруков (ur. w Carskim Siole, zm. 9/10 czerwca 1927 w Moskwie) – rosyjski działacz państwowo-polityczny i społeczny, deputowany do II Dumy Państwowej, bojownik antybolszewicki, działacz emigracyjny, pisarz i publicysta.
Życiorys Pochodził z rodu książęcego. Ukończył prywatne gimnazjum realne, zaś w 1889 roku studia fizyczno-matematyczne na uniwersytecie w Moskwie. Pracował jako urzędnik w kancelarii Rady Państwa. Wkrótce odszedł z pracy, po czym osiadł w rodzinnym majątku ziemskim Wołynszczina w okręgu ruzkim. W 1891 roku w Samarze zaangażował się w walkę z głodem. Od 1893 roku pełnił funkcję marszałka szlachty okręgu ruzkiego. Działał w moskiewskim ziemstwie gubernialnym. W 1896 roku otrzymał tytuł kamerjunkra dworu, zaś w 1902 roku radcy państwowego. Był jednym z twórców Związku Oswobodzenia. Przewodniczył Stowarzyszeniu Tołstojewskiemu. Był przewodniczącym kongresu światowego pacyfistów w Sztokholmie. W 1905 roku współtworzył Partię Konstytucyjno-Demokratyczną (tzw. kadetów), wchodząc w skład Komitetu Centralnego. Potem został jej przewodniczącym. W 1907 roku wybrano go deputowanym do II Dumy Państwowej. W 1909 roku założył Stowarzyszenie Światowe, stanowiące rosyjską filię organizacji międzynarodowej.