W 1911 roku został pozbawiony funkcji marszałka szlachty i tytułów dworskich. W 1915 roku wstąpił do czołowego oddziału Związku Miast w 3 Armii Frontu Galicyjskiego. Po rewolucji lutowej 1917 roku opowiadał się za ogłoszeniem carem Wielkiego Księcia Michaiła Aleksandrowicza. Od kwietnia tego roku wysyłano go na front jako przedstawiciela Rządu Tymczasowego i Dumy Państwowej. Zaktywizował działalność w partii kadeckiej. Podczas rewolucji bolszewickiej znajdował się w sztabie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, współorganizując walkę z rewolucjonistami. Wybrano go delegatem do Konstytuanty. Pod koniec listopada został aresztowany wraz z przywódcami kadetów, po czym osadzono go w Twierdzy Pietropawłowskiej. W połowie lutego 1918 roku wypuszczono go na wolność. Ukrywał się, głosząc idee walki z bolszewizmem. Wiosną 1918 roku wstąpił do Centrum Narodowego, obejmując funkcję zastępcy przewodniczącego. W maju uczestniczył w zjeździe partii kadeckiej. Jesienią 1918 roku na krótko został aresztowany przez kontrwywiad. Następnie wyjechał na Ukrainę. Ostatecznie dotarł do Jekaterynodaru, gdzie pracował w Agencji Informacyjnej wojsk Białych generałą Antona Denikina. Pisał artykuły do pisma „Swobodnaja riecz”, organizował zebrania propagandowe. Współtworzył oddziały Centrum Narodowego na południu Rosji.