W latach 1938–1948 przeszkolenie przeszło ponad tysiąc oficerów, którzy później tworzyli podstawy Sił Obronnych Izraela. W ten sposób, trzy kibuce – Miszmar ha-Emek, En ha-Szofet i Ramat ha-Szofet – wyznaczały wierzchołki trójkąta, pośrodku którego znajdowała się baza szkoleniowa Joara Palmachu. Cały ten region posiadał duże znaczenie strategiczne dla Hagany.
Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny, na początku 1948 roku arabskie milicja skutecznie sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. W styczniu tego roku, do Palestyny zaczęły wkraczać siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej dowodzonej przez Fauziego al-Kawukdżiego. Pomiędzy Nablusem a Dżaninem pozycje zajął Pierwszy Regiment Jarmouk. Stacjonujący bardziej na północy Drugi Regiment Jarmouk wdał się 20 stycznia 1948 roku w bitwę o Jechi’am, w której stracił 60 ludzi i musiał się wycofać. W konsekwencji bitwy o Jechi’am arabskie siły w Galilei zrezygnowały ze zdobywania żydowskich osiedli i skoncentrowały się na blokowaniu linii komunikacyjnych. W drugiej połowie marca, Tel Awiw został odcięty od Hajfy i żydowskich osiedli położonych w Galilei. Następnie, 27 marca został rozbity żydowski konwój Jechi’am jadący z zaopatrzeniem do kibucu Jechi’am. Klęska konwoju do Jechi’am była największą dotychczasową porażką żydowską w tej wojnie.