Tego samego dnia został rozbity konwój jadący do bloku żydowskich osiedli Gusz Ecjon (konwój Nebi Daniel), a 31 marca porażkę poniósł konwój jadący do Jerozolimy (konwój Chulda). W ciągu jednego tygodnia Hagana poniosła trzy dotkliwe porażki, odnosząc przy tym bardzo duże straty. Całą sytuację postanowił wykorzystać Fauzi al-Kawukdżi. Jako cel ataku dla swoich sił wybrał kibuc Miszmar ha-Emek, który był otoczony arabskimi wsiami i posiadał słabą obronę. Jego zdobycie przecięło by żydowskie linie komunikacyjne i umożliwiło Arabskiej Armii Wyzwoleńczej wyprowadzenie dalszego natarcia w głąb żyznej Doliny Jezreel, po której drugiej stronie, w rejonie miasta Nazaret znajdowały się duże siły arabskie. Ich połączenie się, oznaczałoby całkowitą izolację wielu żydowskich osiedli, które następnie mogłyby być kolejno niszczone. Sam atak był pogwałceniem umowy, jaką Fauzi al-Kawukdżi zawarł z Wysokim Komisarzem Mandatu Palestyny sir Alanem Cunninghamem, że powstrzyma się przed bezpośrednią ingerencją w sprawy palestyńskie do czasu wygaśnięcia brytyjskiego mandatu (15 maja 1948 r.).