Dotarł tutaj batalion Brygady Karmeli i batalion Brygady Aleksandroni. Siłę uderzeniową miał stanowić 1 Batalion Palmach. W międzyczasie doszło do negocjacji między dwoma najwyższymi dowódcami na polu bitwy. Jako pierwszy, Fauzi al-Kawukdżi wezwał stronę żydowską do złożenia broni i kapitulacji kibucu. Gdy żądanie to zostało odrzucone, zaproponował on wycofanie swoich sił pod warunkiem jednak, że siły żydowskie dadzą gwarancje bezpieczeństwa okolicznym wioskom arabskim. W odpowiedzi Jicchak Sade zażądał bezwarunkowego wycofania wojsk arabskich i wypłatę rekompensaty finansowej za wyrządzone szkody.
Sytuacja obu stron była niezwykle skomplikowana, gdyż w rejonie Jerozolimy toczyła się bitwa o Al-Kastal (3-9 kwietnia), a 5 kwietnia rozpoczęła się operacja Nachszon. Wszystkie te działania były pierwszym etapem realizacji Planu Dalet, i obronę Miszmar ha-Emek spostrzegano jako część tego większego planu działań. Strona żydowska nie dysponowała jednak żadnymi większymi siłami rezerwowymi, które można było zaangażować w tym rejonie. Natomiast dowództwo arabskie naciskało na Fauzi al-Kawukdżi, by jak najszybciej przegrupował swoje siły w rejon wioski Al-Kastal, gdzie były toczone najcięższe walki kampanii jerozolimskiej.