Równocześnie Fauzi al-Kawukdżi usiłował ściągnąć dodatkowe posiłki z rejonu Dżaninu.
Zawieszenie broni Rankiem 6 kwietnia do kibucu dotarła zmechanizowana kolumna brytyjskiej armii. Brytyjczycy zaproponowali obu stronom 24-godzinne zawieszenie broni. Brytyjski oficer długo negocjował tę sprawę z al-Kawukdżim w Dżaninie, i Arabowie ostatecznie zgodzili się. Brytyjscy żołnierze ewakuowali w ten dzień z kibucu osoby ranne, jak również dzieci i większość kobiet. Brytyjski konwój bezpiecznie przejechał przez arabskie linie, dowożąc rannych do szpitali. W nocy ewakuowano pieszo przez pola Doliny Jezreel pozostałych cywilów. Do kibucu dotarła kompania uderzeniowa Palmach (tzw. Pułk Doliny Jezreel), a następnie dotarł konwój samochodów ciężarowych z zaopatrzeniem i posiłkami. Natychmiast zaczęto budować fortyfikacje i wzmacniać istniejące już stanowiska obronne. Wszystko to wskazywało na całkowitą zmianę spostrzegania przez stronę żydowską znaczenia i roli obrony Miszmar ha-Emek. Sprawa obrony kibucu stała się żywotną kwestią Hagany, a zwłaszcza jej kompanii uderzeniowych Palmach. Dowództwo nad obroną Miszmar ha-Emek objął Jicchak Sade, który swoją siedzibę założył w położonym na zachodzie obozie szkoleniowym Joara. W rejonie kibucu En ha-Szofet rozpoczęto koncentrację sił przeznaczonych do przeprowadzenia kontrataku.