był zastępcą przewodniczącego konsystorza brzeskiego (wiceoficjałem), następnie, po kolejnej zmianie granic unickich diecezji w Rosji, w latach 1825–1828 przewodniczył konsystorzowi metropolitalnej diecezji unickiej.
Antoni Sosnowski nie pozostawał w dobrych stosunkach z unickim metropolitą Jozafatem Bułhakiem, co miało związek z narastającym konfliktem między zakonem bazylianów a białym duchowieństwem diecezji metropolitalnej. Antoni Sosnowski bez powodzenia starał się o poprawę sytuacji materialnej białych duchownych i zapewnienie mu lepszego niż do tej pory wykształcenia; orientował się bowiem, jak bardzo poziom tego wykształcenia odbiegał od edukacji, jaką odbierali duchowni rzymskokatoliccy. Problemowi temu poświęcił opracowanie O środkach podniesienia edukacji kleru świeckiego, który przesłał do grecko-unickiego Kolegium Duchownego. W tekście zarzucał bazylianom nieudolne zarządzanie funduszami kościelnymi i złe metody nauczania w szkołach duchownych. Postulował otwieranie szkół parafialnych przy każdej placówce duszpasterskiej i prowadzenie ich przez unickich duchownych parafialnych, a nie przez bazylianów. W latach, gdy przewodniczył konsystorzowi metropolitalnemu w Wilnie, zajmował się przede wszystkim porządkowaniem zaległych spraw administracyjnych. Jego spór z bazylianami jeszcze się wówczas zaostrzył.