Duchowny postulował bowiem utworzenie nowego unickiego seminarium duchownego w bazyliańskim klasztorze w Wilnie, ale niezależnego od zakonu. Uważał, że w takich warunkach przyszli duchowni mogliby poznawać obrządek bizantyjski (grecko-wschodni), a nie ulegać latynizacji w czasie nauki w Głównym Seminarium.
Po utworzeniu unickiej diecezji litewskiej z Józefem Siemaszką na czele ks. Antoni Sosnowski krótko pozostawał proboszczem cerkwi św. Mikołaja w Wilnie i wykładowcą Seminarium Głównego. Nie zaproponowano mu jednak wejścia do konsystorza nowej administratury ani nie doceniono jego wcześniejszego zaangażowania w reformy w Kościele, chociaż program zmian proponowanych przez nowego biskupa był w wielu punktach zbliżony. Było to dla duchownego dużym rozczarowaniem, które zbiegło się dodatkowo w czasie z tragedią prywatną – przedwczesną śmiercią syna Platona, jedynego, który podobnie jak ojciec został duchownym. W grudniu 1828 r. duchowny na własne życzenie odszedł z Głównego Seminarium. Jego dotychczasowa działalność została nagrodzona złotym krzyżem, honorowym tytułem protoprezbitera soborowego i związaną z nim pensją 150 rubli srebrem rocznie.