Pozostał dziekanem drohiczyńskim do 1834 r..
Duchowny władał językiem cerkiewnosłowiańskim (co było rzadkością wśród silnie spolonizowanych podlaskich duchownych unickich w I połowie XIX w.) i był zwolennikiem utrzymywania przez Kościół unicki obrządku wschodniego bez wpływów łacińskich. Znał także język ruski, co umożliwiało mu studiowanie zabytków piśmiennictwa ruskiego i aktów prawnych Wielkiego Księstwa Litewskiego. Interesował się również bullami papieskimi. Doskonale znał literaturę polską.
Wobec kampanii delatynizacyjnej i przejścia na prawosławie Antoni Sosnowski zaakceptował prowadzone od 1834 r. przez konsystorz litewski pod kierunkiem Józefa Siemaszki działania eliminujące z unickich cerkwi elementy wyposażenia oraz obyczaje liturgiczne pochodzenia łacińskiego. Stanowiły one realizację postulatów, które sam wysuwał kilka lat wcześniej. Pozytywnie odniósł się również do wprowadzenia do unickich parafii prawosławnych ksiąg liturgicznych drukowanych w Petersburgu. Sam zakupował dla cerkwi w Kleszczelach utensylia liturgiczne typowe dla prawosławia rosyjskiego. Nie chciał natomiast dokonywać konwersji na prawosławie, uznany został za przywódcę opozycji duchownych w dekanacie bielskim przeciwko przejściu na prawosławie.