Był zdania, że Kościół unicki, ze swoimi pierwotnymi obrzędami i bez naleciałości łacińskich, powinien zostać utrzymany. W 1834, 1837 i w 1838 r. odmawiał złożenia deklaracji gotowości przejścia do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Antoni Sosnowski starał się przekonywać również innych duchownych do przeciwstawiania się konwersji. 27 lipca 1838 r. był w grupie 21 kapłanów, którzy skierowali do cara Mikołaja I prośbę o zgodę na pozostanie przy katolicyzmie. Miesiąc później analogiczne pismo wysłali do dowodzącego korpusem żandarmów Aleksandra Benckendorffa. Wobec braku odpowiedzi w październiku 1838 r. kapłani skierowali do cara, za pośrednictwem Benckendorffa, kolejną skargę. Antoni Sosnowski argumentował, że nie może zostać duchownym prawosławnym, gdyż składał przysięgę na wierność papieżowi. Prawdopodobnie na jego postawę wpływ miały także względy ambicjonalne. Pamiętając, że jego wysiłki na rzecz zmian w Kościele unickim nie zostały docenione, duchowny nie widział dla siebie miejsca w prawosławnej administraturze zarządzanej przez duchownych młodszego pokolenia. W związku z postawą kapłana jesienią 1838 r. Józef Siemaszko wzywał go do stawienia się przed konsystorzem w klasztorze w Żyrowiczach, czego jednak ten nie uczynił, podając jako przyczynę ciężką chorobę. Został wówczas suspendowany.