Po wojnie Mieczysław Granatowski wyjechał na Śląsk. W okresie zimy 1945/1946 w jego bytomskim mieszkaniu ukrywał się przez pewien czas Antoni Żubryd razem z żoną Janiną po zimowym rozwiązaniu oddziału NSZ – „Zuch”, a później do Bytomia udali się również Mieczysław Kocyłowski oraz Jan Witka. Pracował w Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Chemicznego w Katowicach, później był zatrudniony w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku na stanowisku kierownika pracowni impregnatorsko-konserwatorskiej (1958-1962), w Pracowni Konserwacji Zabytków w Lublinie i Rzeszowie. 10 grudnia 1953 został pozyskany do współpracy z Urzędem Bezpieczeństwa pod pseudonimem „Góral”. 20 października 1957 został wybrany skarbnikiem zarządu oddziału powiatowego w Sanoku ZBoWiD, 7 grudnia 1958 zastępcą przewodniczącego, ponownie 12 marca 1961, ponownie 17 marca 1963, 6 lutego 1966 wiceprezesem zarządu (w toku zmian w nomenklaturze z 1964 oddział powiatowy został zastąpiony oddziałem), 20 października 1968 wybrany sekretarzem sądu koleżeńskiego. W ZBoWiD przez dwa lata do 1963 kierował pracami nad kroniką ruchu podziemnego i partyzanckiego na ziemi sanockiej w czasie okupacji. Był prelegentem z ramienia ZBoWiD, a przed 1979 odszedł z tej organizacji.