W 1918 roku Waziri, jako pierwszy Irańczyk, wyjechał uczyć się kompozycji, gry na fortepianie i śpiewu w Paryżu i Berlinie. Towarzyszył mu przyjaciel i mentor Mostafagholi Chan Bajat, który również wspomagał Waziriego finansowo. W Paryżu w Ecole Superieure de Musique uczęszczał m.in. na zajęcia teoretyczne z zakresu harmonii i dalej doskonalił grę na skrzypcach i fortepianie, kompozycji uczył się prywatnie u Paula Vidala (1863–1931). W 1921 roku przeniósł się do Berlina, gdzie kontynuował studia kompozycji w Hochschule für Musik. Podczas pobytu w Berlinie związał się z grupą perskich intelektualistów, którzy wydawali periodyk Armaghan, gdzie Waziri opublikował swój pierwszy artykuł Sanaje-e mostazrafa. W Berlinie również wydał swoją pierwszą książkę o muzyce Dastur-e tar.

Po powrocie do Persji w 1923, Waziri założył własną szkołę muzyczną, przyszkolną orkiestrę oraz stowarzyszenie muzyczne Kolub-e musighi. W szkole nauczał gry na instrumentach tradycyjnych a także na skrzypcach i fortepianie, prowadził zajęcia teoretyczne zarówno w zakresie klasycznej muzyki zachodniej jak i tradycyjnej perskiej. Była to pierwsza placówka edukacyjna w Iranie, gdzie na równi nauczano zachodniej i irańskiej muzyki klasycznej.