Waziriego na stanowisku dyrektora Konserwatorium zastąpił Gholamhosejn Minbaszijan, który przestawił nauczanie w szkole na tory zachodnie, usuwając tradycyjną muzykę irańską z planu zajęć.
Waziri wycofał się ze aktywnej działalności muzycznej, poświęcając się kompozycji. W 1936 objął nowo utworzoną katedrę estetyki na uniwersytecie w Teheranie, dając wykłady z muzyki, historii sztuki a nawet architektury.
Po abdykacji Rezy Szaha Pahlawiego w 1941 roku, powrócił na stanowisko dyrektora Konserwatorium i wraz z Ruhollahem Khaleqim założył Orkiestrę Nowin przy Radiu Iran. W Radiu Teheran objął kierownictwo działu muzycznego.
W 1946 roku, po zmianie rządu, został ponownie zwolniony, po czy poświęcił się pracy akademickiej aż do emerytury w 1965 roku. Uczniami Waziriego byli Ruhollah Chaleghi, Abolhassan Saba, Musa Marufi i Dżawad Marufi.
Waziri zmarł 9 września 1979 roku. Do jego osiągnięć należą opracowanie perskiego zapisu dźwięków unikalnych dla perskiej tradycji muzycznej, przetłumaczenie zachodniej terminologii muzycznej na język perski, wynalezienie nowych instrumentów, napisanie pierwszego podręcznika muzyki irańskiej z zapisem nutowym.