Pokój w Lodi zawarty w 1454 r. zakończył okres wojen w Italii i zapoczątkował kilkudziesięcioletni okres względnego pokoju. Ludwik III pozostawał sojusznikiem Mediolanu, przez kolejne dwadzieścia lat odnawiając układy ze Sforzami (jedynie w 1466 r. zawarł trzyletni kontrakt z Aragonią, wciąż jednak był ściśle związany ze Sforzami). W 1459 r. papież Pius II zorganizował w Mantui zjazd książąt w celu organizacji nowej wyprawy krzyżowej. Mimo fiaska zjazdu, stanowił on osobisty sukces Ludwika, którego prestiż znacznie wzrósł. Innym owocem zjazdu było zapewnienie synowi Ludwika Franciszkowi (mimo jego młodego wieku) godności kardynała, którą otrzymał w grudniu 1461 r.
Okres pokoju sprzyjał jednocześnie stabilizacji państwa i źródeł dochodów księcia. W 1466 r. zmarł ostatni z młodszych braci, pozwalając mu na konsolidację księstwa. Ludwik przeprowadził też liczne reformy organizacyjne dotyczące struktur organów władzy. Od końca lat 50. XV w. rozpoczął realizację serii inwestycji w Mantui, przebudowywał także pałac książęcy. Zatrudniał przy tym znakomitych architektów i malarzy. W Mantui pracował m.in. Donatello, a także Andrea Mantegna, który wykonał freski w książęcej komnacie w pałacu (Camera dipinta lub Camera degli Sposi).