Ludwik planował umocnić swoje więzi ze Sforzami, zaręczając swoją córkę Zuzannę, a następnie Dorotę, z następcą tronu w Mediolanie, Galeazzo Marią Sforzą. Jednak książę Mediolanu, z czasem zyskując perspektywy mariażu z potężniejszymi dworami, doprowadził do zerwania zaręczyn. Ludwik nawiązał jednak silne związki z książętami niemieckimi, żeniąc swego pierworodnego syna Fryderyka I z księżniczką bawarską, a potem wydając córkę Barbarę za księcia wirtemberskiego.
Na początku 1477 r. Ludwik pojawił się na dworze mediolańskim, umacniając w ten sposób sukcesję po zmarłym niedawno po śmierci Galeazza Marii Sforzy przez jego małoletniego syna. W tym samym roku został uhonorowany przez papieża Sykstusa IV złotą różą, co stanowiło kolejny dowód prestiżu, jaki markiz zyskał w Italii. Zmarł rok później, w czasie panującej w Mantui zarazy, i został pochowany w katedrze w Mantui.
Rodzina Ludwik w 1433 r. poślubił Barbarę (1423–1481), córkę margrabiego brandenburskiego Jana Alchemika z rodu Hohenzollernów.