Po dokonanej reformie administracyjnej od 10 stycznia 1867 sprawował stanowisko starosty (naczelnika) c. k. powiatu sanockiego•. Od około 1868 był starostą powiatu bialskiego. Według innych źródeł po reformie 1867 i mianowaniu na urząd starosty sanockiego podał się do dymisji, następnie nie przyjął zaproponowanej posady wicenamiestnika, a na przełomie 1868/1869 przeszedł na emeryturę. Był członkiem dyrekcji Towarzystwa Oszczędności i Zaliczek w Sanoku (zał. 1874).
Podobnie jak brat Franciszek Ksawery, podczas swojej kariery zawodowej i urzędniczej równolegle rozwijał działalność malarską. Tworzył akwarele. Malował obrazy do 1858. Od 1858 był członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Działał społecznie. Kierował komitetem pomocy pogorzelcom po pożarze w Sanoku w 1873. Był ceniony w społeczeństwie.
Około 1865 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka decyzją Rady Gminnej za zasługi w umacnianiu jedności społeczeństwa, w krzewieniu patriotyzmu, w gospodarczym rozwoju Sanoka (nie został wymieniony w oficjalnej liście nagrodzonych sporządzonej przez historyka Edwarda Zająca).