Idea zaorywania sprawdziła się i zaczęła być stosowana regularnie.
Do 1939 praktyka zaorywania pasów przygranicznej ziemi, położonych wzdłuż całej granicy państwowej ZSRR, została zatwierdzona prawnie«Временная инструкция по инженерно-техническому оборудованию Государственной границы Союза ССР (заграждение и контрольные полосы)».. Po wojnie taki pas otrzymał oficjalny termin „pas kontrolno-śladowy”«Наставление по инженерно-техническому оборудованию Государственной границы СССР» z 1947..
Rodzaje pasów Jako naturalne mogą być wykorzystywane pasy pokrywy śnieżnej, piaszczystego wybrzeża morza, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, jednorodnej i gęstej trawy, torfu, mchu, stałych piasków. Sztuczne pasy (zaorane lub nawiezione) stosuje się w formie pasa, którego wierzchnia warstwa jest luźna i posiada ukształtowany spiczasty profil.
Główne pasy o szerokości nie mniej niż 6 metrów położone są zwykle wzdłuż oznakowanego ogrodzenia, wszystkie pozostałe są wspomagające i mogą mieć szerokość od 2 do 8 metrów.
Przypisy
Kategoria:Siły Zbrojne ZSRR Kategoria:Wojska pograniczne