Początkowo został robotnikiem w porcie w Helsinkach. Od stycznia 1935 roku zaczął pisać artykuły do miejscowego pisma rosyjskiego „Poslednije nowosti”. Potem jego artykuły były publikowane w coraz większej liczbie prasy emigracyjnej. W 1936 roku wyjechał do Bułgarii z pomocą działaczy Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). Stworzył gazetę „Gołos Truda”, przemianowanej na „Gołos Rossii”. Ponadto założył tzw. ruch sztabskapitanów, głoszący hasło walki z bolszewizmem, ale odrzucający działalność polityczną. Pod koniec 1936 roku podjął współpracę z oddziałem propagandy Rosyjskiego Ruchu Narodowego i Społecznego (RNSD). Opublikował pracę programową pt. „Biełaja impierija”. W tym samym czasie we współpracy z Narodowym Związkiem Pracujących (NTS) wydał swoją książkę pt. Rossija w koncłagierie. Sowieci prowadzili od samego początku pobytu Sołoniewicza na emigracji akcję dyskredytacji jego osoby, której kulminacją była nieudana próba zabicia za pomocą przysłanej paczki z bombą w lutym 1938 roku. W tej sytuacji przeniósł się on do Niemiec, gdzie prowadził liczne wykłady i odczyty. Wsparł utworzenie Narodowego Frontu Rosyjskiego, grupującego różne rosyjskie ugrupowania emigracyjne. Popierał głowę Rosyjskiego Domu Imperatorskiego Wielkiego Księcia Władimira Kiriłłowicza.