Na przełomie 1939 i 1940 roku prowadził prace nad główną publikacją jego życia, która nosiła tytuł Narodnaja monarchija. Propagował w niej ideę rosyjskiej samodzierżawnej monarchii, krytykując nie tylko socjalizm, ale ogólnie próby zorganizowania życia państwowego Rosji według zagranicznych ustrojów. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, skierował memorandum do Adolfa Hitlera, w którym oświadczył, że wojna przeciw Rosji i narodowi rosyjskiemu skończy się klęską Niemiec. Jesienią 1941 roku władze niemieckie zakazały mu politycznej i publicystycznej działalności oraz nakazały osiedlić się na Pomorzu. W rezultacie zamieszkał we wsi Alt Draheim pod Tempelburgiem. Podczas wyjazdów do Berlina nawiązał kontakt z generałem Andriejem Własowem i innymi wojskowymi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Pomimo odrzucenia współpracy z nazistami jego prace i artykuły były wysyłane na okupowane tereny ZSRR, a także drukowane w hitlerowskich pismach. W styczniu 1944 roku Sołoniewicz ewakuował się z zagrożonego przez Armię Czerwoną Pomorza w głąb Niemiec. Po zakończeniu wojny przebywał w obozie dla dipisów w Haidenau. W 1948 roku wyemigrował do Argentyny. W Buenos Aires rozpoczął wydawanie gazety „Nasza strana”, wokół której zebrała się grupa działaczy emigracyjnych o poglądach monarchistyczno-ludowych.