Praeexercitamina, często dołączane w rękopisach i wydaniach do Institutiones, wniosły do kultury łacińskiej elementy greckiej teorii retorycznej. Z traktatu Pryscjana uczono się między innymi odmienności między narratio fictilis („opowieścią fikcyjną”) a narratio historica („opowieścią historyczną”), które to rozróżnienie – przez wieki wcale nie takie oczywiste – na trwale weszło do literatury. Znaczący wpływ wywarł rozdział De laude („O pochwale”). Dostarczył on europejskiej kulturze toposów i wzorców panegirycznych, które mocno zakorzeniły się w piśmiennictwie i stosowane są nadal współcześnie.
Dzieła thumb|Początek księgi De syllaba („O sylabie”) Institutiones grammaticae Pryscjana z glossami średniowiecznych czytelników. Rękopis spisany w latach 850–851 w Irlandii. Przechowywany w Sankt Gallen, w Bibliotece opactwa św. Galla pod sygnaturą 904. Pryscjan był autorem Institutiones grammaticae („Podstaw gramatyki”), monumentalnego dzieła poświęconego gramatyce łacińskiej, którego nie zdążył ukończyć przed śmiercią. Uzupełnił je i ostatecznie zredagował uczeń Pryscjana, calligraphus Teodor. Institutiones grammaticae składają się z osiemnastu ksiąg.