Pierwsze szesnaście poświęconych zostało fleksji łacińskiej, ostatnie dwie składni.
We wstępie Pryscjan zadeklarował, że będzie pisał, opierając się na przykładzie greckich gramatyków Apolloniosa i Herodiana. Zwłaszcza tytuły i kolejność poszczególnych ksiąg Institutiones były podobne do koncepcji Apolloniosa. Z gramatyków łacińskich Pryscjan wzorował się przede wszystkim na Donacie, ale znał także Flawiusza Capera, Charyzjusza, Diomedesa i Probusa, których prace w większości zaginęły.
Trzy utwory dedykował Pryscjan rzymskiemu konsulowi Symmachowi, ojczymowi Boecjusza. Są to traktat o liczbach, wagach i miarach, traktat o metryce Terencjusza, a także Praeexercitamina – adaptacja z greki ćwiczeń retorycznych () Hermogenesa z Tarsu, napisanych za panowania Marka Aurelusza. Były to ćwiczenia stylu, porównywalne ze współczesnymi wypracowaniami szkolnymi, przechodzące od łatwiejszych do coraz trudniejszych. Obejmowały bajkę, chreię (anegdotę), opowiadanie, sentencję, topos, panegiryk, porównanie, prozopopeję, opis i rozwinięcie tezy.
Około 512 roku Pryscjan napisał wierszowany panegiryk cesarza Anastazjusza, składający się z 312 heksametrów i krótkiego wstępu ułożonego w jambach.