Krytycy analizowali także powieść w kontekście epoki dwudziestolecia międzywojennego. Wiesława Łojek zauważyła, że tematyka średniowieczna była wówczas szczególnie popularna: „Z jednej strony widziano w średniowieczu wartości, mogące zagwarantować człowiekowi autentyczność i wewnętrzną prawdę. Z drugiej strony wieki średnie miały potwierdzić współczesny kult hierarchii i władzy na wzór średniowiecznego autorytetu Kościoła”. Zygmunt Kruszelnicki, analizując opisy architektury w powieści, zauważył: „Wydaje się, iż ta stosowana przez Iwaszkiewicza metoda słownego wskrzeszania dwunastowiecznego krajobrazu zabytkowego posiadała w okresie międzywojennym swój plastyczny odpowiednik w postaci realizowanego podówczas swoistego typu malarskich i rysunkowych rekonstrukcji, wkomponowywanych w pejzaż. Kompozycje takie pojawiały się najczęściej w ramach prac naukowo-badawczych, czy też popularyzatorskich z zakresu historii architektury”.
Czesław Miłosz, pisząc dla czasopisma „Bunt Młodych”, krytycznie odniósł się do zarzutów dotyczących unowocześniania postaci. Jego zdaniem nie jest możliwe wierne odtworzenie realiów minionej epoki, a autor ma prawo kreować bohaterów zgodnie z własną wizją. Podkreślił również, że wobec innych powieści historycznych, takich jak Salambo czy Faraon, nie formułuje się podobnych zastrzeżeń.