Określił Henryka jako postać hamletyczną i „niezdecydowanego marzyciela, kreowaną w kontekście problemów romantycznych, w której wyraźnie dominuje antagonizm jednostka – proces historyczny”.
Końcowy fragment, w którym Henryk wrzuca koronę do Wisły, stał się przedmiotem licznych interpretacji. Filolog Czesław Zgorzelski pisał: „Ostatnia scena utopienia złotej, Bolesławowej korony we wzburzonych nurtach wezbranej Wisły nie jest symbolem dobrowolnego, heroicznego wyrzeczenia się księcia swych monarchistycznych i patriotycznych tęsknot w imię zasad chrześcijańskiej moralności, ale jest oznaką rezygnacji, wynikającej z biernego poddania się biegowi wypadków w poczuciu własnej słabości i niezdolności do podjęcia czynów «nie do poprawienia»”. Według Pawlika gest ten nawiązuje do odrzucenia prośby siostry Henryka, Agnieszki, o stworzenie niezależnego państwa na wzór niemiecki.