Pisanie książki zakończył w maju 1934 roku. Język powieści nie jest archaizowany i przypomina język używany w czasach Iwaszkiewicza. Powieść została początkowo wydana w „Gazecie Polskiej” w odcinkach od marca do lipca 1934 roku, później w całości dzięki wydawnictwu Gebethner i Wolff. Drugie wydanie miało miejsce w 1938 roku. Po wojnie książkę wydał Czytelnik w 1947 roku. Powieść została przetłumaczona na inne języki m.in. niemiecki (1954) i rosyjski (1968).
Fabuła Tło historyczne W okresie wczesnopiastowskim państwo Piastów przechodziło okres intensywnej ekspansji terytorialnej, prowadzonej zarówno środkami politycznymi, jak i militarnymi. Rządy Bolesława Szczodrego charakteryzowały się dążeniem do umocnienia pozycji Polski w Europie Środkowej, licznymi wyprawami wojennymi oraz ingerencją w sprawy państw sąsiednich. Jednocześnie był to okres narastających napięć wewnętrznych – konfliktów między monarchą a możnowładztwem oraz duchowieństwem.
Akcja powieści rozgrywa się w XII wieku, w okresie następującym po epoce wczesnopiastowskiej – w czasie rozbicia dzielnicowego. Głównym bohaterem utworu jest książę Henryk Sandomierski, syn Bolesława III Krzywoustego.