Mimo to już na początku kwietnia „Spartak” został zamknięty (ostatni numer nosił datę 2 kwietnia 1920) przez nowe władze bolszewickie, do czego przyczyniła się krytyka ze strony przysłanego z Moskwy Bernarda Zaksa, przedstawiciela Biura Polskiego przy Komitecie Centralnym Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików).
Praca dziennikarska w II Rzeczypospolitej Do Warszawy wrócił w styczniu 1922. Pracował jako dziennikarz, był m.in. korespondentem sejmowym pepeesowskiego „Robotnika” i publicystą łódzkiego liberalnego „Głosu Polskiego-Kuriera Wieczornego”. W 1924 wystąpił z PPS, która – jego zdaniem – zbyt słabo zaangażowała się w poparcie strajku powszechnego w listopadzie 1923 i protestów robotniczych, krwawo stłumionych w Krakowie, Borysławiu i Tarnowie. Należał za to do władz Stowarzyszenia Wolnomyślicieli PolskichJ. Kazimierski, Wielkie zakłady przemysłowe Warszawy, Warszawa 1978, s. 391.. Współtworzył też Niezależną Socjalistyczną Partię Pracy, z której list bezskutecznie kandydował do Sejmu w 1928A. Czubiński, Centrolew. Kształtowanie się i rozwój demokratycznej opozycji antysanacyjnej w Polsce w latach 1926-1930, Poznań 1963, s. 70..