Główną dziedziną jego aktywności było jednak redagowanie i wydawanie tygodników o orientacji radykalnie lewicowej i antyklerykalnej. Były to kolejno: „Jutro” (1924, z Brunonem Grosickim), „Walka” (1924-1925), „Wolność” (1925), „Za wolność” (1925-1926), „Po wolność” (1926-1927), „Nasza Wolność” (1927), a wreszcie „Polska Wolność”, która jedyna utrzymała się dłużej (1927-1935). Żywot poprzednich pism po kilku miesiącach kończyły częste konfiskaty artykułów i całych numerów przez cenzurę. Długoszowski jeździł też po miastach i miasteczkach – głównie Polski centralnej – z odczytami (odbył ich łącznie kilka tysięcy) na bieżące tematy polityczno-społeczne, które bywały sabotowane, odwoływane, zakazywane, rozbijaneR. Karaś, Ostatni odruch, Warszawa 1986, s. 66, 105, 269..

Atakował przeciwników brutalnie i często sam też był atakowany – również fizycznie (np. obrzucenie jajkami przez endeków w styczniu 1927 w łódzkiej filharmonii oraz cegłą podczas odczytu w Lublinie), lecz głównie w prasie, z mównic i ambon, jako „znany bezbożnik”, za podburzanie i obrazę władzy itp. Ponad 120 razy został skazany w procesach, wytaczanych mu głównie o zniesławienie, najczęściej na grzywny lub krótkie wyroki więzienia (łącznie cztery lata), szybko anulowane przez amnestie.