W 1972 został dyrektorem całej placówki, podejmując intensywne działania w celu modernizacji szpitala oraz otwarcia w 1973 Oddziału Oparzeń. Dzięki tym działaniom ośrodek odegrał ważną rolę w ratowaniu ofiar pożaru rafinerii w Czechowicach-Dziedzicach w 1971; podczas leczenia dr Sakiel współpracował ze znanym nefrologiem, prof. Franciszkiem Kokotem.
W swej praktyce kładł duży nacisk nie tylko na leczenie samych oparzeń, ale i blizn oraz pozostałości po nich. Dzięki jego staraniom siemianowicki ośrodek uzyskał ogólnopolską i światową renomę.
W 1995 otrzymał stopień doktora nauk medycznych, nadany mu przez Wojskową Akademię Medyczną w Łodzi. Po utworzeniu w 1998 Centrum Leczenia Oparzeń, kontynuatora oddziału szpitalnego, objął stanowisko jego ordynatora i kierował ośrodkiem aż do przejścia na emeryturę.
Działalność społeczna i naukowa W latach 1991–1995 był prezesem Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń, a latach 1990–2002 – radnym Rady Miasta Siemianowice Śląskie. Był autorem ponad 50 publikacji naukowych, prowadził także zajęcia ze studentami.
Wyróżnienia W 2003 roku był laureatem honorowym Nagrody im. Wojciecha Korfantego, przyznawanej przez Związek Górnośląski. Otrzymał również tytuł Honorowego Obywatela Miasta Siemianowice Śląskie.