W latach 1966–1967 był wikariuszem i katechetą w parafii św. Jadwigi we Wrocławiu-Leśnicy. Wkrótce jednak powrócił na KUL, ukończył tam seminarium przygotowujące do samodzielnej pracy naukowej i uzyskał 25 października 1968 roku stopień doktora na podstawie rozprawy: Przedtrydencki kult św. Jerzego Kapadockiego w diecezji krakowskiej w świetle wezwań kościołów, fundacji prostych i ksiąg liturgicznych, którą napisał pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Mariana Rechowicza, ówczesnego rektora KUL.
W latach 1969–1973 pełnił obowiązki sekretarza Papieskiego Fakultetu Teologicznego. Prowadził też zajęcia jako wykładowca metodyki (od 1969 roku) i historii Kościoła (od 1983) na Papieskim Fakultecie Teologicznym i w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu, gdzie dodatkowo w latach 1970–1972 sprawował funkcję prefekta tamtejszych alumnów.
W 1971 roku odbył podróż naukową do Pragi, Wiednia i Rzymu, która zaowocowała m.in. zebraniem materiału do późniejszej pracy habilitacyjnej. W 1972 roku zamieszkał u sióstr elżbietanek we Wrocławiu przy ul. Strzeleckiej, gdzie odtąd pełnił obowiązki kapelana tamtejszego domu św. Rafała. W tym samym roku został także wykładowcąhistorii Kościoła w Studium Katechetycznym we Wrocławiu.