W języku Rohirrimów nazwa tej wieży oznacza tyle co Chytra Głowa, a w języku elfów – Góra-Kieł.

Historia Trzecia Era thumb|Biała Ręka, znak Sarumana, stanowiła także godło Isengardu W imieniu Gondoru pieczę nad twierdzą trzymała dynastia namiestników, która za panowania rohańskiego króla Deora wygasła, a panowanie nad Isengardem przekazano nowej dynastii, wywodzącej się z zapomnianego miejscowego plemienia. Byli przyjaźnie nastawieni do Dunlendingów, ignorowali natomiast sprawy Minas Tirith. Za ich panowania mieszkańcy Dunlandu zaczęli wdzierać się do północnej Zachodniej Bruzdy, zakładając osady u podnóży gór w okolicach Angrenostu, a także na południu Fangornu. Jak się okazało, zamieszkali także w samym Isengardzie, wkrótce sami zagarniając władzę nad fortecą, wybijając tych niedobitków ludu strażników, którzy nie chcieli się z nimi zmieszać.

W roku 2759 Trzeciej Ery, po długiej wojnie, król Fréaláf wypędził Dunlendingów z Isengardu. Twierdza została oddana pod opiekę Sarumanowi. Pod koniec Trzeciej Ery odkrył on znajdujący się w Orthanku palantir i zaczął go wykorzystywać. W 2963 roku rozpoczął militaryzację swojej siedziby, szykując się do napaści na Rohan. Wyciął drzewa rosnące we wnętrzu kręgu murów.