Z powodu ubóstwa ich miłość kończy się tragicznie – Faris nie wraca z wojny, na którą zgłosił się ochotniczo, by zarobić na ślubny dar dla ukochanej, Randa zaś umiera na gruźlicę. Podobną tematykę Hanna Mina poruszył w drugiej, wydanej w 1966 powieści Żagle i burza, uznając, że poprzedni utwór nie ukazywał całej jej złożoności. Bohaterami drugiej powieści Miny są robotnicy portowi z Latakii, a centralnym miejscem akcji – kawiarnia Abu Zuhdiego at-Turusiego, niegdyś kapitana parowca, który zatonął podczas sztormu. Opisując spotkania robotników i marynarzy w kawiarni, powieść przedstawia atmosferę panującą wśród ubogich Syryjczyków podczas II wojny światowej, protesty i strajki robotnicze. Na tym tle ukazane zostały przeżycia i problemy głównego bohatera, który najpierw walczy o to, by jego kawiarnia utrzymała się na rynku, a później o to, by móc wrócić do dawnego życia. Przekonuje się bowiem, że chociaż jest szanowany i lubiany przez swoich gości, tak naprawdę żyje tylko wspomnieniami lat, gdy był kapitanem statku.