Intensywne latanie i szkolenie młodszych adeptów lotnictwa spowodowało, że rozpoczęte w 1956 r. studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej przedłużały się. Ukończył studia ostatecznie w roku 1966, uzyskując tytuł mgr inż. lotnictwa. Wykształcenie pogłębił na studiach podyplomowych w specjalności „automatyka mechaniczna”.
W 1963, po śmierci przyjaciela Sławomira Makaruka w locie badawczym – otrzymał propozycję zatrudnienia w Zakładzie Badań w Locie Instytutu Lotnictwa na stanowisku szybowcowego pilota doświadczalnego II klasy. W 1967 uzyskał uprawnienia szybowcowego pilota doświadczalnego I klasy. Pracował w tym charakterze w latach 1963–1994.
Wykonywał loty badawcze i rozwojowe na wszystkich użytkowanych w tym czasie typów szybowców. Specjalizował się w obarczonych największym ryzykiem próbach flatterowych i korkociągowych. Duże umiejętności i wiedza pozwoliły wyjść z flatteru na szybowcu Zefir 3, czy upartego korkociągu motoszybowca J-5 Marco.
Uprawnienia lotnicze rozszerzył w 1971 roku (samolotowy pilot doświadczalny II klasy). Uzyskał też w tym samym roku uprawnienia pilota liniowego na samolotach komunikacyjnych.