Nikołaj Dawidowicz Żewachow (ur. 24 grudnia 1874 w majątku Linowica w guberni połtawskiej, zm. 16 kwietnia 1945 w Wiedniu) – rosyjski działacz polityczny i cerkiewny, autor wspomnień i publicysta.
Życiorys Pochodził z książęcej rodziny gruzińskiej Dżawachiszwili, która w XVIII w. zmieniła nazwisko na rosyjskie Żewachow. Jego bratem bliźniakiem był Władimir Żewachow, w zakonie Joazaf, w 1926 wyświęcony na biskupa dmitriewskiego ИОАСАФ.
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kijowskim. Jako student brał udział w przeprowadzaniu spisu powszechnego w Imperium Rosyjskim w 1897. W latach 1900–1902 pracował w kancelarii generał-gubernatora kijowskiego, podolskiego i wołyńskiego. W 1902 objął stanowisko jednego z naczelników ziemskich w powiecie (ujeździe) piriatyńskim guberni połtawskiej, gdzie jego rodzina posiadała majątek ziemski (386 dziesięcin). Po trzech latach został przeniesiony do pracy w Kancelarii Cesarskiej w Petersburgu. W 1906 spędził miesiąc w monasterze Narodzenia Matki Bożej i św. Pafnucego Borowskiego w Borowsku i zastanawiał się nad wstąpieniem do monasteru. Chociaż był kawalerem i nigdy nie założył rodziny, ostatecznie nie podjął takiej decyzji.