Brał udział w procesie kanonizacyjnym biskupa biełgorodzkiego Joazafa, daleko spokrewnionego z Żewachowymi. Od 1906 zbierał informacje na temat hierarchy, które razem z tekstami autorstwa Joazafa wydał w latach 1907-1909 w Kijowie w obszernym trzytomowym wydaniu. W 1909 stanął na czele utworzonej przez Świątobliwy Synod Rządzący komisji zajmującej się przygotowaniami do kanonizacji biskupa, która odbyła się ostatecznie w 1911. Podczas procesu kanonizacyjnego Nikołaj Żewachow poznał biskupa kurskiego Pitirima, w którego jurysdykcji znajdował się Biełgorod, miasto, w którym służył Joazaf. W styczniu 1911 razem z ks. Joannem Wostorgowem udał się do Bari, by na polecenie Cesarskiego Prawosławnego Towarzystwa Palestyńskiego zakupić działkę budowlaną z przeznaczeniem na dom dla rosyjskich pielgrzymów oraz cerkwi św. Mikołaja. Następnie Nikołaj Żewachow kontrolował prace nad ich wznoszeniem.
W 1914 z ramienia Kancelarii Cesarskiej pracował w międzyresortowej grupie zajmującej się organizacją szkół nauczycielskich prowadzonych przez Rosyjski Kościół Prawosławny. W 1914 otrzymał rangę dworską kamerjunkra, zaś rok później - cywilną rangę radcy stanu. Również w 1915 został nadetatowym zastępcą sekretarza stanu przy Radzie Państwa, zaś w grudniu tego samego roku wszedł, także jako członek nadetatowy, do rady głównego urzędu ds.