Dzięki protekcji carycy, która interesowała się jego działalnością religijną i społeczną, a prawdopodobnie także dzięki poparciu Rasputina (jego protegowanym był metropolita petersburski Pitirim, z którym Żewachow utrzymywał bliskie kontakty), Żewachow został w 1916 II zastępcą oberprokuratora Świętego Synodu Nikołaja Rajewa, a następnie p.o. zastępcy. W tym samym roku otrzymał również rangi rzeczywistego radcy stanu (cywilna) oraz kamergera (dworska), natomiast w 1916 został odznaczony orderem św. Włodzimierza IV stopnia.
Jak twierdził Żewachow w swoich wspomnieniach, 27 lutego 1917 zasugerował na posiedzeniu Świętego Synodu publikację apelu do Rosjan z potępieniem wystąpień rewolucyjnych, jednak jego koncepcja nie zyskała poparcia. 1 marca został aresztowany, jednak cztery dni później odzyskał wolność i wyjechał z Piotrogrodu do Kijowa, a stamtąd do majątków rodzinnych. W 1919 opuścił Kijów. Rok później wyjechał z Noworosyjska do Konstantynopola, a następnie do Królestwa SHS. Był pierwszym przewodniczącym Towarzystwa Rosyjsko-Serbskiego. We wrześniu 1920 przeniósł się na stałe do Bari. Zamieszkał przy cerkwi, w której budowie brał niegdyś udział, i opiekował się placówką duszpasterską.