W okresie międzywojennym pracował zawodowo jako bankowiec, m.in. w Banku Związku Spółek Zarobkowych w Toruniu, a także udzielał się społecznie w Kole Oficerów Rezerwy w Toruniu, Związku Towarzystwa Powstańców i Wojaków oraz PCK, gdzie był skarbnikiem okręgu pomorskiego. W 1933 mieszkał w Toruniu przy ul. Mostowej 10.
W 1939 został zmobilizowany do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, został aresztowany przez Sowietów. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku, skąd wysłał ostatni list 27 listopada 1939. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazano go do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/1 z 13 kwietnia 1940, pozycja 36. Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 1779 – dosł. określony jako Kaminski Marcin (raport dzienny z 12 maja 1943).