Wyróżnił się 17 marca 1920 w wypadzie na stację kolejową Białokurowicze, w czasie którego podjął walkę z dwoma pociągami pancernymi wroga, które broniły wykolejonego pociągu pancernego „Komunist” i obydwa pociągi zmusił celnym ogniem do ucieczki; jednocześnie odparł ogniem kartaczowym szarżę szwadronu sowieckiej kawalerii. Szczególnie wyróżnił się 10 września 1920 w bitwie pod Rohatynem. 8 października 1920 dowódca II dywizjonu 4 pap, major Maksymilian Landau sporządził wniosek o odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:
Rozkazem Dowództwa 6 Armii został odznaczony Orderem Virtuti Militari. 13 kwietnia 1921 Naczelny Wódz zatwierdził nadanie orderu.
Na początku 1921 został przeniesiony z 4 pap do baterii zapasowej 12 pułku artylerii polowej. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 15 listopada 1921 został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Normalnego. 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Piechoty Dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty na stanowisko oficera sztabu. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924.