w twórczości Teofila Gautiera, Prospera Mériméego). W tym dążeniu do rozładowania stworzonego wcześniej napięcia autor popada niekiedy w groteskę (np. egipskie papierosy królowej Antinei czy jej rozkład jazdy kolei francuskich). Ostatecznym „naukowym” żartem jest twierdzenie o odmiennym końcu Atlantydy, która nie zatopiła się, lecz wynurzyła stanowiąc dziś obszary Sahary.
Odbiór i adaptacje Niezwykły sukces powieści upatrywano w nastrojach Francuzów bezpośrednio po wojnie światowej, gdy po znużeniu jej koszmarem chętnie zaczęto sięgać po utwory nacechowane egzotyką i fantastyką przygodową. Głośna sprawa o plagiat nie zaszkodziła w sposób istotny autorowi, służąc za to doskonałą reklamą dla powieści, która w już roku następnym miała przekłady m.in. na angielski, włoski i niemiecki. Mimo przeciętnej oceny ze strony części krytyków, książka stała się bestsellerem przetłumaczonym na kilkanaście języków. Tylko w wydaniach francuskich osiągnęła do początku bieżącego stulecia nakład przeszło 1,7 mln sprzedanych egzemplarzy, w tym 991 tys. w wersji kieszonkowejEncyklopedia Quid, edycja 2005, s. 528n..