Grając w tym klubie uczestniczył w 178 meczach, pełnił funkcję pierwszego kapitana. Po zajęciu Łomży przez Armię Czerwoną wziął udział w 51 meczach drużyny Spartak Łomża, współpracował również z Miejskim Komitetem Kultury Fizycznej i Sportu, dzięki czemu uniknął deportacji do ZSRR, od października 1940 przewodniczył sekcji ciężkiej atletyki. Po wkroczeniu armii niemieckiej działalność sportowa w Łomży przestała istnieć. Od zakończenia II wojny światowej pełnił funkcję kierownika agendy ONZ ds. Pomocy i Rozbudowy (UNRRA), która zajmowała się rozdzielaniem środków pomocowych. W tym okresie był zawodnikiem drużyn RLS OMTUR i ŁKS, po 1948 był równocześnie trenerem, a od 1949 prezesem. Na przełomie 1949 i 1950 odbył kurs przygotowujący zawodowo wicedyrektorów szpitali i objął to stanowisko w szpitalu miejskim w Łomży, a od 1952 w Choroszczy. Od 1950 otrzymał tytuł sędziego piłki nożnej, a dwa lata później sędziego I klasy. W 1965 Polski Związek Piłki Nożnej nadał mu tytuł sędziego rzeczywistego, cztery lata później po sędziowaniu w 400 meczach piłki nożnej w okręgu białostockim otrzymał odznakę "Zasłużony sędzia PZPN". Po przejściu na emeryturę nie zaprzestał działalności w organizacjach sportowych, został również przewodniczącym Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki.