W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. W 1938 został naczelnikiem wydziału w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.

Publikował w dziedzinie historii i psychologii wojskowej, ochrony przyrody w Tatrach, jego artykuły ukazywały się od 1937 do 1939 w piśmie „Żołnierz Polski”. Promował oświatę i psychologię w wojskuPierwodruk jego „Psychologii Wojskowej” z 1937 r. można przeczytać w serwisie Polona.pl. Był członkiem Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Tworzył hasła do Encyklopedii Wojskowej. Założył pismo „Beliniak” i został wiceprzewodniczącym „Koła Beliniaków”.

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej został powołany do służby 3 września 1939. Następnie wraz ze Sztabem Generalnym Wojska Polskiego został ewakuowany na Podole. 14 września 1939 po raz ostatni widział się z rodziną w majątku rodziny Paygert nad Zbruczem, po czym udał się w kierunku Czortkowa, gdzie oczekiwał eszelon ewakuacyjny Ministerstwa Spraw Wojskowych. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Następnie został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940.