w randze porucznika jako dowódca II szwadronu. W kwietniu 1920 został ranny w czasie zagonu na Koziatyn. Wyróżnił się 27 lipca 1920 w obronie wsi Szczurowice nad Styrem, gdzie po raz drugi został ranny. 17 września 1920 dowódca pułku, ppłk. Ludwik Kmicic-Skrzyński sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę 2 Dywizji Jazdy, płk. Gustawa Orlicz-Dreszera.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 16 pułku ułanów w Bydgoszczy. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 12 pułku ułanów w Białokrynicy. W kwietniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska, przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a z dniem 30 listopada tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako emerytowany rotmistrz był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.