Mieszkał we Lwowie przy ul. Długosza 29. Ofiarował grunt pod Pomnik Obrońców Lwowa na Persenkówce. Wygłaszał prelekcję w rozgłośni lwowskiej. W 1931 zasiadł w wydziale Małopolskiego Strażackiego Klubu Sportowego „Leopolia”. W lutym 1938 został wybrany prezesem oddziału lwowskiego Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej, a latem 1939 został członkiem sądu koleżeńskiego okręgu lwowskiego tej organizacji.
Jego żoną była Zofia (pianistka), z którą miał córki Marię (zamężną z inż. Kazimierzem Komornickim) i Irenę.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Był przetrzymywany w lwowskim więzieniu na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/1-88 oznaczony numerem 2726). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych dwukrotnie Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry, ok.