Po wybuchu I wojny światowej został wcielony 1 sierpnia 1914 r., jako kadet rezerwy, do armii austriackiej i uczestniczył w walkach na frontach rosyjskim, włoskim i rumuńskim. Dwukrotnie ranny podczas walk we Włoszech: w 1915 r. pod Monte Sabotino i w 1916 r. pod Monte Falcone. Do stopnia podporucznika został awansowany w maju 1915 roku, a do rangi porucznika w lipcu 1917 roku. Przez okres 10 miesięcy był również instruktorem w Sokolich Drużynach Bojowych. Służbę w c. i k. armii zakończył w dniu 1 listopada 1918 rokuWBH, sygn. I.482.1-77 VM, str. 2-4..
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił (bezpośrednio po powrocie z Odessy), w dniu 27 grudnia 1918 roku, do Wojska Polskiego. Przydzielony został do Legii Oficerskiej w Przemyślu. Następnie służył w 14 pułku piechoty jako dowódca kompanii i batalionu podczas wojen polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1919–1921. Jako dowódca III batalionu 14 pp odznaczył się szczególnie podczas ofensywy na Kijów, kiedy to w dniu 25 kwietnia 1920 r. na czele swych żołnierzy uderzył na dworzec kolejowy w Korosteniu i zajął goWBH, sygn. I.482.1-77 VM, str. 6.. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z dnia 19 sierpnia 1920 r.Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2265. został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana w piechocie.