Za męstwo wykazane w walkach odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari nr 4617 („za udział w walkach w składzie 14 pp”) oraz Krzyżem Walecznych.
Na dzień 1 czerwca 1921 r. pozostając w randze kapitana nadal pełnił służbę w 14 pułku piechoty stacjonującym w garnizonie Włocławek. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tymże stopniu (kapitana), ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. i 326. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W dniu 10 lipca 1922 r. został zatwierdzony w obsadzie dowódców batalionów i dowódców kadr 14 pułku piechoty. Podczas służby w 14 pp pełnił, w roku 1923, obowiązki dowódcy II batalionu. Zajmował w tym czasie 274. lokatę na liście starszeństwa kapitanów piechoty. Do stopnia majora piechoty został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku. W roku następnym (1924) piastował już stanowisko dowódcy II batalionu 14 pułku piechoty i zajmował 98. lokatę wśród majorów korpusu piechoty w swoim starszeństwie. W marcu 1926 roku ogłoszono zatwierdzenie mjr. Świderskiego, przez Ministra Spraw Wojskowych, jako oficera Przysposobienia Wojskowego w 14 pp. Na tym stanowisku oceniany był przez gen. dyw. Władysława Junga, podczas inspekcji przeprowadzonej w dniach 3–4 lutego 1927 r.