ZWW miał swoje komitety dzielnicowe w Warszawie, oraz komitety powiatowe i różne komórki organizacyjne w województwie warszawskim, w Kieleckiem, Rzeszowskiem i Krakowskiem. Przy komitetach powiatowych i dzielnicowych ZWW działały komitety pomocy dla ofiar faszyzmu. ZWW wydawał pismo „Zwyciężymy”. Głosił program walki zbrojnej, tworzył bojowe grupy wypadowe i oddziały partyzanckie, które działały na różnych terenach.
Na Lubelszczyźnie do działania przystąpiła Bojowa Organizacja Ludowa, zwana wcześniej Związkiem Młodochłopskim, której kierownikiem był Kazimierz Sidor. W styczniu 1942 r. ruszył w Lasy Parczewskie pierwszy oddział partyzancki BOL pod przewodnictwem zbiegłego z niewoli oficera radzieckiego.
Wszystkie organizacje konspiracji rewolucyjnej wyrażały przekonanie o nieuchronności zbrojnego starcia niemiecko-radzieckiego i zwalczały nagłaśnianą przez podziemie centroprawicowe teorię „dwóch wrogów”.
Wiosną 1941 roku na ziemiach polskich trwała koncentracja niemieckich sił zbrojnych, przygotowujących się do uderzenia na Związek Radziecki. Duże nasycenie terenu wojskami niemieckimi utrudniało działalność konspiracyjną. Niektóre grupy komunistyczne wysłały swych przedstawicieli przez zieloną granicę do ZSRR z informacjami o koncentracji wojsk niemieckich.