Połączenie narodów Birmy Właściwej i Obszarów Pogranicznych w jednym państwie nie było rzeczą oczywistą. Część tych ziem (Arakan, Dolna Birma) wchodziła w skład Królestwa Birmy jeszcze przed jego zniszczeniem przez Brytyjczyków, podczas gdy inne (Czin, Kaczin, Szan) nie były częścią Birmy przedkolonialnej, a jedynie były od niej w różnym stopniu zależne i zostały podbite dopiero przez Brytyjczyków. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej formowały się wśród ich mieszkańców ruchy nacjonalistyczne mające wzajemnie antagonistyczne cele i osłabiające pozycję tradycyjnych liderów i elit. Szczególnie silną niechęć do tworzenia wspólnego państwa z Birmańczykami przejawiali Karenowie. W trakcie wojny pozostawali oni wiernymi sojusznikami Brytyjczyków, od których otrzymywali zapewnienia, że nie zostaną przekazani pod władzę Birmańczyków.
Z kolei po stronie birmańskiej nie brakowało przeciwników autonomii Obszarów Pogranicznych w przyszłym państwie birmańskim: dwóch członków delegacji birmańskiej, U Saw oraz Ba Sein, nie podpisało porozumienia Attlee-Aung San demonstrując w ten sposób swoje obawy przed zawartym w nim zagrożeniem podziałem przyszłego państwa.